Kategoria: Posługa duszpasterska

Namaszczenie chorych – sakrament ludzi żyjących

Ludzie nieraz pytają: Kiedy wezwać księdza do chorego z „ostatnim namaszczeniem”? Niekiedy decydują się na to, kiedy nie ma już kontaktu z chorym i kapłan faktycznie przychodzi za późno. A przecież wcale nie musi tak być. Dlaczego nie wezwaliście mnie wcześniej? Niejeden kapłan zadaje takie właśnie pytanie rodzinie już zmarłego chorego. – No, bo to przecież ma być ostatnie namaszczenie. Takie na śmierć, więc czekaliśmy do ostatniej chwili – odpowiadają najczęściej. Nic bardziej mylnego. Sakrament namaszczenia chorych jest sakramentem żywych. Kościół naucza, że jest to sakrament umocnienia i uzdrowienia. Jest on potrzebny nie tylko chorym, ale również ich bliskim we wspólnym przeżywaniu prawdy, że człowiek powołany jest do wspólnoty z Bogiem w wieczności.

Nowy język – nowe myślenie

Rytuał sakramentu namaszczenia chorych jednoznacznie znosi dawne uściślenia dotyczące udzielania tego sakramentu wyłącznie w przypadku tzw. niebezpieczeństwa śmierci. Można go także udzielać chorym dzieciom. Można go też powtarzać. Nowy ryt udzielania namaszczenia przewiduje również przeprowadzenie katechez, które przygotują rodziny i w swoisty sposób wychowają wiernych, by sakrament ten nie był odkładany. Ponadto podkreśla się jego wspólnotowy charakter. Na czym on polega? Otóż bardzo ważne jest, by chory znalazł wsparcie w swoich bliskich, którzy jak najliczniej mają w nim uczestniczyć. Ważne, by wspierali oni chorego nie tylko przez samą obecność, ale również przez modlitwę i Komunię św. Można powiedzieć, że to właśnie rodzina i najbliżsi są odpowiedzialni przed Panem Bogiem za pomoc chorym w przyjęciu namaszczenia. Wspólnotowy charakter sakramentu namaszczenia chorych najlepiej widać w połączeniu go z Mszą św. z licznym udziałem wiernych, co bardzo często się dzieje np. podczas parafialnych rekolekcji. Sytuacja człowieka chorego jest szczególna. Choroba jest niejako wpisana w życie i stanowi jego nieodłączną część. Stanowi też wyzwanie dla wiary człowieka nią dotkniętego. Dlatego też sakrament namaszczenia jest jej wyjątkowym wyrazem.

Namaszczenie w kościelnej tradycji

Najczęściej jako biblijny fundament namaszczenia chorych wskazuje się nowotestamentowy tekst: „Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone” (Jk 5, 14-15). Kapłani modlą się zatem nad chorymi i namaszczają ich olejem w imię Jezusa Chrystusa. Starożytni łączyli zazwyczaj uleczenie z namaszczeniem (por. np. Mk 6, 13). Obecnie sakrament namaszczenia chorych łączy człowieka z Chrystusem Panem, umacnia go, sprawiając, że chory ma dość odwagi w wierze, by pogodzić się z zaistniałą sytuacją, która przecież może nawet skończyć się śmiercią. Dlatego też choremu w niebezpieczeństwie śmierci udziela się tzw. wiatyku. Warto w tym miejscu jeszcze raz przypomnieć, że sakrament chorych jest przeznaczony dla ludzi przytomnych. Stąd też kapłana wzywamy, kiedy chory jest przytomny, pragnie się wyspowiadać, przyjąć Komunię św. i namaszczenie świętymi olejami.

Co Przygotować

Przed wizytą księdza przychodzącego z posługą sakramentu namaszczenia chorych trzeba przygotować: stolik z krzyżem, zapaloną świecą, wodą święconą, kropidłem, ręczniczkiem oraz szklanką z wodą. Najważniejsze jest jednak, aby domownicy i osoby towarzyszące przygotowały się duchowo i modliły się wraz z księdzem w intencji chorego.

Jeśli jest ktoś chory zawsze można poprosić o udzielenie tego sakramentu, bez względu na porę dnia.

Istota Sakramentu

W Kościele katolickim sakrament małżeństwa rozumiany jest jako związek mężczyzny i kobiety. To połączenie stanowi symboliczną więź Chrystusa z Kościołem. O sakramencie małżeństwa dowiadujemy się z Pisma Świętego. W Ewangelii według św. Mateusza czytamy, iż Pan wyznaczył zarówno kobiecie, jak i mężczyźnie pewne życiowe role: „Dlatego opuści człowiek ojca i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem. A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało. Co więc Bóg złączył, niech człowiek nie rozdziela” (19, 4). W ten sposób Jezus podkreślił, iż kobieta i mężczyzna powinni tworzyć związki i zakładać rodzinę. Małżeństwo musi być trwale, opierać się na wzajemnej miłości i nikt nie może współmałżonków rozdzielać. Katechizm Kościoła Katolickiego uściśla jeszcze definicję małżeństwa, wspominając o obowiązku wspólnego wychowywania potomstwa.

UWAGA !!!

Zapraszamy do naszej Poradni Rodzinnej prowadzonej przez panią Annę Kuroczko
Kontakt: 514.214.553

Kurs Przedmałżeński

Spotkania w poniedziałki o godz. 19.00.

Początek kolejnej edycji 14 września 2026 r. (W kancelarii).

Jak wygląda Liturgia Sakramentu

Jednym z częstych pytań jest o przebieg liturgii. Klikając TUTAJ dowiesz się więcej.

Dokumenty i inne porady przed…

Co trzeba przynieść do kancelarii parafialnej i jak zacząć zapraszamy do Lektury TUTAJ

POGRZEB KATOLICKI

Prosimy Rodziny, aby pogrzeb naszych Parafian odbywał się w Parafii zmarłego. Po zakończonych uroczystościach kapłan wraz z wiernymi idzie na cmentarz. Przypominamy, że na Mszę pogrzebową przychodzimy gotowi do przyjęcia Komunii św, czyli jesteśmy dzień wcześniej u spowiedzi.

Zachęcamy do zapoznania się z wybranymi normami postępowania, obowiązującymi przy pogrzebie chrześcijańskim. Autorami tekstu są ks. dr Benedykt Glinkowski i ks. dr Aleksander Sobczak.

Pogrzeb chrześcijański nie udziela zmarłemu ani sakramentu, ani sakramentaliów; zmarły znajduje się już poza porządkiem ekonomii sakramentalnej. Pogrzeb jest jednak obrzędem liturgicznym Kościoła. Kodeks Prawa Kanonicznego zawiera podstawowe normy dyscyplinarne dotyczące pogrzebu, ale należy je również uzupełnić odpowiednimi normami liturgicznymi.

Obrzędy pogrzebu (Ordo Exsequiarum) liturgii rzymskiej proponują trzy formy pogrzebu, odpowiadające trzem miejscom ich sprawowania (dom, kościół i cmentarz). Bierze się również pod uwagę – dla rodziny ma to szczególne znaczenie – jakie są zwyczaje lokalne, czego wymaga kultura i pobożność ludowa.

Katechizm Kościoła Katolickiego zwraca uwagę na następujące elementy towarzyszące obrzędowi pogrzebu:

1. pozdrowienie wspólnoty – obrzęd pogrzebu rozpoczynamy w duchu wiary, kierując do bliskich zmarłego słowa pocieszenia, a jednocześnie warto wykorzystać okazję na zwrócenie uwagi na to, co przekracza perspektywy „tego świata” i na doprowadzenie wiernych do prawdziwych perspektyw wiary w Chrystusa Zmartwychwstałego;
2. liturgia słowa – wymaga ona szczególnego przygotowania, tym bardziej, że w zebranej wspólnocie mogą znajdować się wierni, którzy rzadko uczestniczą w liturgii, a także ewentualni przyjaciele zmarłego nie będący chrześcijanami. Wygłaszana homilia nie powinna przypominać pochwalnej mowy pogrzebowej, lecz ukazywać misterium śmierci chrześcijańskiej w świetle Chrystusa Zmartwychwstałego;
3. ofiara eucharystyczna – przez celebrację Eucharystii wspólnota wiernych, a szczególnie rodzina zmarłego uczy się żyć w łączności z tym, który „zasnął w Panu”, przyjmując Ciało Chrystusa, którego zmarły nadal jest żywym członkiem, modląc się za niego i z nim;
4. pożegnanie zmarłego – żegnając zmarłego Kościół poleca go Bogu i to przede wszystkim należy podkreślić, a nie fakt, że „oddaje się go ziemi”. Pogrzeb kościelny jest prawem każdego wiernego, który odchodzi z tego świata. Prawo do pogrzebu kościelnego na pierwszym miejscu przysługuje wszystkim wiernym zmarłym.

Odnośnie samego sposobu grzebania, Kościół na pierwszym miejscu zaleca pochówek ciał do ziemi, nie zabrania jednak kremacji, jeśli nie została wybrana z pobudek przeciwnych nauce chrześcijańskiej.

MIEJSCE POCHÓWKU

Nabożeństwo pogrzebowe za każdego wiernego winno być z reguły odprawione w jego własnym kościele parafialnym. Każdy jednak wierny albo ci, do których należy troska o pogrzeb zmarłego, mogą wybrać inny kościół na pogrzeb, za zgodą tego, kto nim zarządza, i po zawiadomieniu własnego proboszcza. Jeśli śmierć nastąpiła poza własną parafią i nie przeniesiono do niej zwłok ani nie został zgodnie z prawem wybrany inny kościół pogrzebu, nabożeństwo należy odprawić w kościele parafii, gdzie śmierć nastąpiła, chyba, że prawo partykularne wyznacza inny kościół. Podobnie jak w przypadku nabożeństwa pogrzebowego, również odnośnie miejsca pochówku, każdemu wolno wybrać cmentarz pogrzebania, chyba, że prawo partykularne postanawia inaczej. Jeśli parafia posiada własny cmentarz, na nim powinni być grzebani wierni zmarli, chyba, że inny cmentarz został zgodnie z prawem wybrany przez samego zmarłego albo przez tych, do których należy zajęcie się pogrzebem zmarłego.

ODMOWA POGRZEBU

Kodeks Prawa Kanonicznego określa wypadki, w jakich wierny zostaje pozbawiony prawa do pogrzebu kościelnego. Pogrzebu kościelnego powinni być pozbawieni:

– notoryczni apostaci, heretycy i schizmatycy,
– osoby, które wybrały spalenie swojego ciała z motywów przeciwnych wierze chrześcijańskiej,
– inni jawni grzesznicy, którym nie można przyznać pogrzebu bez publicznego zgorszenia wiernych.

Czym jest Bierzmowanie

Nazwa sakramentu pochodzi od łacińskiego słowa confirmatio, które oznacza potwierdzenie. Etymologia polskiego słowa pochodzi od staropolskiego słowa bierzmo, które oznacza belkę podtrzymującą strop domu. Sakrament bierzmowania jest więc sakramentem umacniającym i podtrzymującym życie w wierze. W obrzędzie bierzmowania najważniejszym znakiem jest namaszczenie krzyżmem, które jest pieczęcią Ducha Świętego. Chrześcijanin przyjmujący ten sakrament decyduje się na całkowitą przynależność do Chrystusa i oddanie się na Jego służbę. To znamię Ducha jest także znakiem obietnicy Bożej opieki.

WAŻNE !!!

Bierzmowanie jest kolejnym spośród sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego. Przyjęcie tego sakramentu jest konieczne jako dopełnienie łaski chrztu. Jest to też sakrament wtajemniczenia chrześcijańskiego, w którym Duch Święty umacnia chrześcijanina do mężnego wyznawania wiary i do postępowania według jej zasad.

Niespełnienie powyższych warunków stawia pod znakiem zapytania zasadność przystępowania do bierzmowania.

DLA KOGO?

Bierzmowanie może przyjąć osoba:
– wierząca,
– ochrzczona,

Ważna jest systematyczna praktyka wiary (niedzielna Msza Święta, rekolekcje, spowiedź, Komunia Święta, regularna modlitwa) oraz życie w zgodzie z zasadami moralności chrześcijańskiej.

SKUTKI DUCHOWE

Skutkiem sakramentu jest specjalne wylanie Ducha Świętego

Bierzmowanie przynosi wzrost i pogłębienie łaski chrzcielnej. Ściślej jednoczy z Chrystusem, pomnaża dary Ducha Świętego, umacnia więź z Kościołem oraz udziela specjalnej mocy do szerzenia i obrony wiary słowem i czynem. Znamię tego sakramentu, podobnie jak chrztu, jest niezacieralne.

PRZYGOTOWANIE DO…

Przygotowanie do bierzmowania przewidziane jest zasadniczo dla uczniów II kl. szkoły średniej lub starszych..

Osoby przygotowujące się przyjęcia tego sakramentu biorą udział w spotkaniach oraz katechezie szkolnej.

Grupy:

II rok przygotowania (ks. Paweł)

I Rok przygotowania do sakramentu bierzmowania (ks. Tomek)

Dokumenty potrzebne do Chrztu

– odpis skrócony aktu urodzenia dziecka z Urzędu Stanu Cywilnego,
– świadectwo ślubu kościelnego rodziców,
– dane o rodzicach bądź rodzicach chrzestnych (imię, nazwisko, wiek, adres zamieszkania – nie zameldowania),
– zaświadczenia z parafii miejsca zamieszkania rodziców chrzestnych, potwierdzające, że są oni wierzącymi i praktykującymi katolikami i mogą być dopuszczeni do godności rodziców chrzestnych.

Chrzestnymi mogą być ci, którzy:
należą do Kościoła Katolickiego i prawo nie zabrania im pełnić tego zadania, ukończyli 16 rok życia, przyjęli trzy sakramenty wtajemniczenia: chrzest, bierzmowanie i eucharystię, prowadzą życie zgodne z wiarą i zadaniem, jakie mają pełnić.

Chrzestnymi nie mogą być ci, którzy:
żyją w związku (cywilnym) lub bez ślubu kościelnego, młodzież, która nie uczęszcza na katechezę, ten, kto nie przyjął sakramentu bierzmowania, obojętni religijnie, prowadzący gorszący tryb życia.

Chrzty w naszej parafii odbywają się w niedzielę, podczas Mszy świętej o godzinie 13.00 (w wakacje o godz. 11.30). Katechezy dla Rodziców i Chrzestnych przed udzieleniem dziecku Sakramentu Chrztu Świętego odbywają się w piątki o godz. 18.45, zgodnie z informacją przekazywaną podczas zapisywania dziecka do chrztu w kancelarii. Obecność na katechezie jest obowiązkowa.

Prosimy o zapisywanie dzieci nie wcześniej niż dwa tygodnie przed planowanym chrztem.

Ważne !!!

Statuty IV Synodu Archidiecezji Warszawskiej 2003r. – Chrzest.
Statut 242. Właściwym miejscem przygotowania do Chrztu dziecka i jego sprawowania jest własna parafia.
Statut 245. Przed Chrztem dziecka rodzice i chrzestni powinni uczestniczyć w katechezie przygotowawczej, wprowadzającej w tajemnicę sakramentu i jego liturgię.
Statut 246. Dzieci ze związków niesakramentalnych chrzci się w parafii miejsca zamieszkania matki. Przed chrztem należy przeprowadzić rozmowę z rodzicami oraz kandydatami na chrzestnych, celem stwierdzenia, czy dziecko będzie wychowane w wierze katolickiej. Gdy istnieje uzasadniona nadzieja takiego wychowania, proboszcz wyraża zgodę na Chrzest, przyjmując od rodziców i chrzestnych rękojmie na piśmie sporządzone według ustalonego formularza. W wypadku rodziców lekceważących własny udział w sakramentach świętych, Chrzest należy odłożyć.
Statut 251. Do pełnienia funkcji chrzestnego wymagane jest ukończenie 16 lat, przyjęcie Sakramentu Bierzmowania i życie zgodne z wiarą Kościoła.
Statut 252. Sprawdzenie, czy kandydat na chrzestnego spełnia przepisane prawem warunki, należy do jego proboszcza. On też wydaje stosowne zaświadczenie kandydatowi, gdy Chrzest odbywa się poza własną parafią.

Pierwsza Komunia Święta – to więcej niż impreza majowa.

Jest to niezwykle ważny moment nie tylko dla dzieci, ale także dla samych rodziców. To właśnie wtedy utrwala się na całe życie przyjaźń dziecka z Jezusem.

Pierwsza Komunia Święta oraz Pierwsza Spowiedź Święta są istotnym wydarzeniem w życiu dziecka, które staje się świadkiem wielkiego cudu i przyjmuje Ciało Chrystusa. Jednak by godnie przeżyć tę uroczystość, trzecioklasiści muszą odpowiednio się przygotować. Wraz z przygotowaniem dziecka do spowiedzi świętej powinno przebiegać przygotowanie do przyjęcia przez nie Ciała Chrystusa. Pierwsza Komunia Święta dziecka powinna stać się największym przeżyciem duchowym w jego życiu, a także w życiu rodziny.

Katecheza Szkolna

Przygotowanie do przyjęcia tego sakramentu obejmuje uczestnictwo w lekcjach religii od pierwszej klasy szkoły podstawowej. W ramach katechezy dziecko zdobywa wymaganą wiedzę religijną, kształtowane są również jego właściwe postawy i najważniejsze wartości. W trzeciej klasie szkoły podstawowej następuje bezpośrednie przygotowanie do Pierwszej Spowiedzi Świętej i Pierwszej Komunii Świętej. Program porusza treści dotyczące sakramentu pokuty i komunii świętej oraz omawiany jest materiał do zapamiętania (pytania, modlitwy). Tutaj wielką rolę odgrywają rodzice, których zadaniem jest pomoc dziecku w zrozumieniu i opanowaniu materiału.

Można się oczywiście skupić na tym, by dziecko opanowało wiadomości katechetyczne (teorię). I to jest ważne. Można zatroszczyć się o to, by uczeń w ciągu trzech lat doznał wielu przeżyć religijnych, doświadczenie bowiem utrwala teorię. I to też jest ważne, ale tak naprawdę najważniejsze jest, by dziecko nauczyło się kontaktu z Bogiem. Dlatego też, najlepszym przygotowaniem wewnętrznym dziecka jest autentyczny przykład rodziców. Dziecko, obserwując swoich rodziców biorących udział w mszy świętej i komunikujących o Bogu, poruszone ich przykładem, samo pragnie ich naśladować i zapytuje, kiedy i ono będzie mogło przystąpić do komunii. Dzięki temu przygotowanie go do przyjęcia Chrystusa Eucharystycznego dokonuje się nie w sposób oderwany od przykładu, ale jak najbardziej w związku z nim.

Katecheza Domowa

Przygotowania do Pierwszej Komunii Świętej nie kończą się z dniem przyjęcia po raz pierwszy przez dziecko Ciała Chrystusa. Rodzice powinni troszczyć się o pogłębienie życia eucharystycznego dziecka i całej rodziny. To rodzice powinni wyrabiać w dziecku przekonanie, że Eucharystia jest niewyczerpalnym źródłem łask, daje siły i umocnienie w pokusach, gładzi grzechy lekkie, jednoczy nas z Chrystusem, pogłębia wiarę, nadzieję i miłość.

Za przygotowanie w naszej parafii do Pierwszej Komunii Świętej odpowiedzialni są katecheci, którzy w porozumieniu z Ks. Proboszczem ustalają terminy i przebieg Komunii.