Kategoria: Grupy

W październiku rusza przygotowanie nowej grupy. Zgłoszenia będzie można pobrać w kancelarii lub zakrystii i wypełnione przynieść na pierwsze spotkanie, które odbędzie się 25 października 2026 r. po Mszy Świętej o 13.00. Spotkanie będzie w salce w Domu Parafialnym.

Zasady:

1. Bierzmowanie może przyjąć osoba wierząca, ochrzczona, praktykująca systematycznie wiarę (niedzielna Msza Święta, rekolekcje, spowiedź, Komunia Święta, regularna modlitwa), żyjąca w zgodzie z zasadami moralności chrześcijańskiej, biorąca udział w spotkaniach przygotowujących do udzielenia tego sakramentu oraz w katechezie szkolnej.
2. Odpowiedzialnym za nową grupę jest ks. Tomasz Moch.
3. Przygotowanie prowadzone jest dla uczniów kl. II szkoły ponadpodstawowej – parafian (osób mieszkających na terenie parafii Świętej Trójcy w Błoniu).
4. Przygotowanie trwa dwa lata (około 15 spotkań).
5. Osoby, które chcą dołączyć do grupy przygotowującej się do sakramentu bierzmowania, a mieszkają na terenie innej parafii, mogą to uczynić w wyjątkowej sytuacji; muszą dostarczyć pisemną zgodę swojego ks. Proboszcza.
6. Kandydaci do sakramentu bierzmowani, którzy zostali ochrzczeni w innej parafii (poza parafią Świętej Trójcy w Błoniu) muszą dostarczyć świadectwo chrztu z tamtej parafii.
7. Wypełnione deklaracje przynosimy na pierwsze spotkanie.
8. Spotkania odbywają się raz w miesiącu. Planowane terminy spotkań w roku 2026/2027 umieszczone są poniżej.
9. W ciągu roku dopuszczalne są dwie nieobecności. W przypadku ich większej ilości uznaje się, że kandydat zrezygnował z przygotowania do sakramentu.
10. Bierzmowani otrzymają na pierwszym spotkaniu indeksy.
11. Kandydat, jak każdy chrześcijanin, ma obowiązek uczestniczyć we Mszy Świętej w każdą niedzielę, uroczystości i święta nakazane. Zobowiązany jest również do regularnego korzystania z sakramentu pokuty i pojednania
12. Aby poznać różne formy pobożności Kościoła kandydat ma obowiązek przynajmniej dwa razy uczestniczyć w nabożeństwie różańcowym, w roratach, w nabożeństwie Drogi Krzyżowej i w nabożeństwie majowym oraz raz w nabożeństwie Gorzkich Żali. Ma również obowiązek uczestniczyć w rekolekcjach adwentowych i wielkopostnych.
13. Na tej stronie będą też umieszczane aktualne ogłoszenia dla kandydatów.

Daty spotkań w roku 2026/2027:

1. 25 października 2026r. (IV niedziela miesiąca)
2. 22 listopada 2026r. (IV niedziela miesiąca)
3. 13 grudnia 2026r. !!! (II niedziela miesiąca) ADWENT
4. 24 stycznia 2027 r. (IV niedziela miesiąca)
5. 28 lutego 2027r. (IV niedziela miesiąca)
6. 14 marca 2027r. !!! (II niedziela miesiąca) WIELKI POST
7. 25 kwietnia 2027r. (IV niedziela miesiąca)
8. 9 lub 16 lub 30 maja 2027 – TERMIN SPOTKANIA BĘDZIE POTWIERDZONY
9. 13 lub 20 lub 27 czerwca 2027 – TERMIN SPOTKANIA BĘDZIE POTWIERDZONY

---

Odpowiedzialny za grupę jest ks. Tomasz Moch

Spotkania odbywają się w IV środę miesiąca.

Opiekunem grupy jest ks. Tomasz

Czy kiedykolwiek pomyślałeś „Biblio Ojczyzno moja…”? Może już czas sięgnąć po swój egzemplarz Biblii i zacząć się nim we wspólnocie karmić? Zawsze jesteś mile widziany.

Spotkania odbywają się w II środę miesiąca w salkach parafialnych.

Opiekunem grupy jest ks. Tomasz

Niech twoja Biblia nie czuje się porzucona i nieznana.

Króluj nam Chryste

„Ministrare” (z łac.) znaczy „służyć”. Służymy Bogu, kiedy przyczyniamy się do tego, aby liturgia była piękna. Słowo „ministrant” wskazuje szczególnie na służbę we Mszy świętej.
Ministrant jest pomocnikiem przy sprawowaniu Mszy świętej i podczas innych nabożeństw liturgicznych. Ministrant przez służenie wskazuje, że każde nabożeństwo liturgiczne sprawowane w kościele, jest nie tylko sprawą kapłana, lecz sprawą całej parafii i wszystkich wiernych!

Ministrant przez swoje służenie pokazuje, że „uczestniczyć w liturgii” nie znaczy tak jak w kinie albo przed telewizorem tylko słuchać czy oglądać. „Uczestniczyć w liturgii” to znaczy także współdziałać i współtworzyć ją, czynnie się w niej angażując!

WAŻNE !!!

Serdecznie zapraszamy chłopców, którzy pragneliby dołączyć do naszej wspólnoty, na zbiórki w drugą i czwartą sobotę miesiąca.

Spotkania

W kaplicy domu parafialnego.

Zasady ministranta

1. Pamięta, że przy ołtarzu usługuje samemu Bogu jako wybrany przedstawiciel Wspólnoty Parafialnej.
2. Aktywnie i w skupieniu uczestniczy w Liturgii: głośno i wyraźnie wypowiada słowa modlitwy, bierze udział w śpiewach oraz starannie wykonuje czynności powierzone mu przez Przełożonych.
3. Odmawiając przed i po Mszy św. wspólną modlitwę ministrantów, nie zapomina również o osobistym przygotowaniu i dziękczynieniu za posługę w czasie Liturgii.
4. Stara się uczestniczyć w Eucharystii w sposób pełny, tzn. w stanie łaski uświęcającej, przyjmując Komunię Świętą.
5. Troszczy się o czystość serca i ciała. Jego zawsze czysty strój liturgiczny jest znakiem serca gotowego na przyjęcie Chrystusa.
6. Bezpośrednio po przyjściu do zakrystii ubiera się w swoje szaty liturgiczne, a przed wyjściem starannie je składa lub wiesza na wieszaku.
7. Zawsze chętnie uczestniczy w przygotowaniu Świętej Liturgii i miejsca Jej odprawiania.
8. Niczego nie bierze i nie dotyka w kościele lub w zakrystii bez pozwolenia.
9. Przychodzi do zakrystii, co najmniej 10 minut przed rozpoczęciem Świętej Liturgii. Mówi z powagą i wyraźnie: „Króluj nam Chryste” i tym samym pozdrowieniem wita też przechodzącego kapłana.
10. Unika niepotrzebnych rozmów w zakrystii i prezbiterium. Z konieczności mówi krótko i rzeczowo, a przede wszystkim szeptem.
11. Stara się wypełniać dokładnie i w skupieniu w sobie właściwą ministrancką posługę liturgiczną, a w razie potrzeby jest zawsze gotów podjąć funkcję ministranta stopnia niższego.
12. Po zakończonej Liturgii wychodzi z zakrystii w ciszy i spokoju pamiętając, że jest ona częścią Kościoła, w którym mieszka Bóg.

SKUTKI DUCHOWE

1. Poznanie Boga
Pierwsza korzyść, jaką dała mi służba przy ołtarzu, to poznanie Boga i Jego Kościoła. Gdyby mama nie zaprowadziła mnie kiedyś do zakrystii po jednej z mszy na moje usilne błaganie, to mógłbym Boga żywego nie poznać. Trudno o to na jednym z wielu warszawskich blokowisk, gdzie konkurencją dla relacji z Bogiem są szybkość życia i zaspokojenia własnych potrzeb.

2. Dyscyplina
Kolejną ważną rzeczą, którą dała mi służba przy ołtarzu, jest dyscyplina. Tak jak w wojsku: jest hierarchia, każdy ma swoje miejsce, swój stopień i funkcję we wspólnocie. Zadaniem najmłodszych jest obserwowanie tego, co robią starsi. Żeby zostać ministrantem, najpierw trzeba odbyć okres kandydatury. Tak więc dyscyplina „pełną gębą”

3. Modlitwa
Ważną rzeczą, której uczy się ministrant, jest modlitwa. Podczas mszy świętej, podczas nabożeństw czy też w domu. Bez modlitwy Boża iskra, która w młodych chłopcach rozpala pragnienie bycia bliżej ołtarza, niechybnie zgaśnie. Gdy do ognia nie podkłada się drewna, zostaje sam popiół.

4. Pokora
Ministrant tylko wtedy jest dobry, gdy go nie widać. Bez pokory nie można być ministrantem, bo ludzie zapamiętują przede wszystkim te momenty, gdy coś się zawali. Wyleje się wino z rozbitej ampułki lub ktoś wywróci się ze świecą. Jeśli ministrant robi wszystko jak należy, to ludzie będą zwracali uwagę tylko na ołtarz i księży. Rób wszystko dobrze, a nikt nic nie zauważy. To nie sprzyja wzrastaniu pychy.

Inspirujące historie ministrantów z całego świata.

John z Nigerii – pochodzący z biednej rodziny, John musiał pokonać wiele trudności, aby spełnić swoje marzenie i zostać ministrantem. Mimo braku dostępu do edukacji i wsparcia, od najmłodszych lat John czuł wewnętrzne wezwanie do służby w kościele. Dzięki determinacji i pomocy lokalnej parafii, John zrealizował swoje marzenie i obecnie jest cenionym ministrantem w swojej wspólnocie.

Maria z Hiszpanii – Maria, młoda dziewczyna z małej wioski w Hiszpanii, zawsze marzyła o tym, aby stać się ministrantką. Pomimo oporu niektórych ludzi z jej społeczności, którzy uważali, że ministrantura to domena mężczyzn, Maria podjęła wyzwanie. Zdecydowana i niezłomna, Maria przekonała swoją parafię, że jej powołanie jest autentyczne. Obecnie jest inspiracją dla innych dziewcząt w swojej okolicy, które marzą o służbie w kościele.

David z Kenii – David, dzieciak z ubogiej dzielnicy w Nairobi, Kenii, miał trudne dzieciństwo. Jednak mimo braku stabilności i wielu pokus, David zawsze wiedział, że chce zostać ministrantem. Dzięki wsparciu swojej lokalnej parafii i determinacji, David przeszedł przez trudności i został ministrantem. Teraz jest aktywnym członkiem swojej wspólnoty i pomaga innym młodym ludziom znaleźć swoje powołanie.

Opiekunem grupy jest ks. Paweł.

Wspólnota ludzi z Bogiem

Odnowa Charyzmatyczna w Kościele Katolickim to ożywiający tradycyjny Kościół organizm, niosący Ewangelię, rozpalony Duchem Świętym, dostosowujący się do potrzeb współczesnego świata, doskonalący się w cnotach i wartościach. To ruch ożywiający Kościół, który szczególną uwagę poświęca współpracy z Duchem Świętym. To miejsce, które tworzą ludzie, których wspólną wartością jest wiara i którzy chcą tą wartość rozwijać, pielęgnować, zakorzeniać w Kościele, ale również są otwarci na jej rozwój.

Nasze spotkania modlitewne

W każdy czwartek rozpoczynamy Mszą Świętą w kościele o godz. 18.00

Opiekunem grupy jest ks. Paweł.

Ruch Rodzin Nazaretańskich – Ogólnopolska Strona RRN

Międzynarodowy katolicki ruch apostolstwa rodzin powstały w Polsce w 1985r w celu pogłębienia życia Ewangelią w oparciu o komunię z Chrystusem w codzienności. Komunia ta realizowana jest zarówno w wymiarze indywidualnego dialogu z Bogiem, jak i z Chrystusem obecnym w drugim człowieku.

1. Geneza i rozwój. 

Inicjatorem Ruchu jest ks. Prof. Tadeusz Dajczer, który wraz z ks. Andrzejem Buczelem i grupą osób świeckich utworzyli w 1985r. w Warszawie pierwszą wspólnotę ewangelizacyjną, której poszukiwanie dróg nieustannego nawracania się ku radykalizmowi wiary dało początek RRN. W ciągu dwóch lat Ruch ten rozprzestrzenił się na teren całej Polski. Od 1987 r. zaczął szybko rozprzestrzeniać się wśród innych narodowości. Aktualnie Ruch obecny jest w ponad 50 krajach na pięciu kontynentach.

2. Struktura i działalność. 

Pomimo międzynarodowego charakteru RRN funkcjonuje w oparciu o strukturę diecezjalną w celu podkreślenia więzi z Kościołem lokalnym. W poszczególnych diecezjach ruchem kierują księża-moderatorzy mianowani przez swoich biskupów diecezjalnych. Struktura terytorialna RRN jest włączona w strukturę diecezjalno-parafialną Kościoła. Obejmuje ona podział na rejony odpowiadające dekanatom. Najmniejsze zespoły powstają przy parafiach, kieruje nimi wyznaczony przez proboszcza kapłan wspólnie ze świeckim animatorem.

3. Duchowość. 

RRN czerpie inspirację z Ewangelii realizowanej w sposób radykalny w życiu, postawie i myśli. Fundamentalną zasadą duchowości RRN jest dążenie do komunii życia z Chrystusem-Odkupicielem, co oznacza kochanie Boga i ludzi miłością Chrystusa. W RRN w szczególny sposób akcentuje się naśladowanie Jezusa w Jego ubóstwie i pokorze (duchowość Nazaretu). Ubóstwo jest praktykowane przede wszystkim w aspekcie duchowym, co oznacza wolność od przywiązań i oparcie się na Bogu – przyjęcie postawy „żebraka” Bożego (Katechizm Kościoła Katolickiego 2559) Pokora w odniesieniu do Boga akcentuje Jego wielkość wobec nicości i nędzy człowieka (św. Teresa od Jezusa, Twierdza wewnętrzna, VI,10,7). Równocześnie podkreślana jest bardzo wyraźnie synowska godność dziecka Bożego, która cechuje człowieka w relacji z Bogiem.

Odrębnym rysem duchowości RRN jest jego maryjność, rozumiana zarówno chrystocentrycznie jak i eklezjalnie. Członkowie RRN w Matce Bożej widzą Matkę Kościoła i dlatego zawierzają się Jej na wzór św. Jana Apostoła (Jan Paweł II, Redemptoris Mater 45). Przez zawierzenie się Maryi oddają się na wyłączną służbę Kościołowi.

Grupę parafialną przy Parafii Św. Trójcy założył ks. Jarosław Szulc w 2001r.

Charakter spotkań

Spotkania mają formę wspólnej głośnej medytacji, rozważania, spojrzenia na swoje życie w świetle podanych treści duchowych. Podejmujemy próbę dzielenia się z innymi swoimi relacjami z Bogiem. Próbujemy zauważać, jak Pan Bóg przez wydarzenia działa w naszym życiu, jak nas przemienia na miarę naszego otwarcia. Na podstawie tekstu wybranego przez animatora dajemy świadectwa ze swojego życia, mówimy o naszych odkryciach, trudnościach. Dzieląc się własnymi przeżyciami pomagamy innym zauważyć działanie tej Jedynej Miłości. Każde spotkanie rozpoczyna się i kończy wspólną, krótką modlitwą, stanowi ona wezwanie opieki i wstawiennictwa Maryi, która najpełniej otwiera nas na działanie Ducha Świętego i miłującą obecność Boga. 

Spotkania odbywają się

w II poniedziałki o godz. 19.00 w Domu Parafialnym.

PRZYJDŹ,

NIE ZWLEKAJ!

ODDAĆ SIĘ PANU BOGU DO KOŃCA

Franciszek porwał za sobą wielu, a ”to co czynili, nie podlegało żadnym regułom, żadnym planom. Szli wprost przed siebie, porwani zapałem, szczęśliwi, pokorni, rozmodleni.” I to był początek Pierwszego zakonu św. Franciszka. W 1212 roku na wzór męskiego powstał zakon żeński (Drugi Zakon), któremu przewodniczyła św. Klara. Ale i ludzie świeccy, nie porzucają swych dóbr i obowiązków, zaczęli zrzeszać się wokół św. Franciszka- dla nich założył Trzeci Zakon. Należy jednak zaznaczyć, że już w XI i XII wieku, np. u benedyktynów czy premonstratenzów, były wspólnoty podobne Trzeciemu Zakonowi. Jednakże za właściwego założyciela Trzeciego Zakonu uważa się św. Franciszka z Asyżu, który, zdaniem Coronaty, założył pierwszą wspólnotę w 1221 roku. Pierwotna nazwa III Zakonu brzmiała: Bracia Pokutnicy (Fratres de Poenitentia), ale już Grzegorz IX w 1230 roku nazwał ich Trzecim Zakonem. ”Gdy w 1221 roku ludzie świeccy rozpoczęli naśladować św. Franciszka w pokucie, zobowiązali się ”żyć nie tylko dla siebie, lecz dla tych wszystkich, za których umarł Chrystus.” Zakładali miejsca lub większe grupy ”braci i sióstr od pokuty”, żyli jednak we własnych domach. Nie chcieli oni być klasztorem w świecie, lecz zakonem chrześcijan, którzy pozostają na swoich stanowiskach w świecie i Zakonie. Potraktowali jak najpoważniej słowa być ”doskonałym” chrześcijaninem. Zrozumieli, ze muszą być pełnymi chrześcijanami, prawdziwymi chrześcijanami, którzy wiernie służą Kościołowi i których można jako naśladowców Chrystusa rozpoznać po ich milości.
Ludzie świeccy w swoich domach, mieszkaniach, warsztatach pracy realizować poczęli polecenia Pana zawarte w Ewangelii. Z takich rodzin płynął dynamizm życia katolickiego. W tym miejscu można by np. wspomnieć Bismarcka, który, chcąc wytępić religie chrześcijańska, a widząc, ze Trzeci Zakon jest podporą Kościoła, zakazał przyjmować jego nowych członków. Hitler wydal dla trzeciego Zakonu specjalne instrukcje, np. nie wolno było pod karą wiezienia przyjmować nowych członków do trzeciego zakonu ani urządzać zebrań. Po drugiej wojnie światowej wyszła w Polsce ustawa nakazująca proboszczom rejestrowanie wszelkich organizacji koscielnych. Trzeci Zakon poszedł wiec w wielu parafiach do ”nawy bocznej” Kościoła. 
Chociaż świeccy naśladowcy spotkali się i nadal spotykają z różnymi trudnościami na drodze realizowania Ewangelii za przykładem św. Franciszka, to Ojciec święty Jan Paweł II zachęca ich miedzy innymi słowami: ”Kościół oczekuje, aby oni rozpaleni nowym zapałem dycha, swoja świętością przyczyniali się do postępu tak, aby w jakiś sposób ożywić ów dar, jaki w ubiegłym czasie objawił się przez św. Franciszka z Asyżu.

Trzeci Zakon Niemal od samego początku otrzymał przepisy prawne. W 1221 roku wielki przyjaciel św. Franciszka, kardynał Hugolin, dopomógł mu w opracowaniu reguły dla III Zakonu. Nie znamy jednak oryginału tej reguły, którą ustnie zatwierdził Honoriusz III. Znana jest ”Reguła Mikołaja IV” ogłoszona konstytucja apostolską ”Supra montem” dnia 18 sierpnia 1289 roku, która przetrwala do Leona XIII. Tenże papież bulla ”Misericors DeiFilius’’ z dnia 30 maja 1883 roku ogłosił swoją. Zaś Paweł VI listem apostolskim ”Seraphicus Patriarcha” w dniu 24 czerwca 1978 roku zatwierdził obecną regułę.Paweł VI mówił, że zadaniem świeckich franciszkanów jest zachowanie Ewangelii Chrystusa. Najlepszym zaś tego przykładem dla III Zakonu jest św. Franciszek, ”dla którego Chrystus był natchnieniem i centrum życia w odniesieniu do Boga i ludzi.” 
Franciszkanie świeccy mają nowe konstytucje(….) i nowy ceremoniał przyjęcia do postulatu, nowicjatu i profesji. Ceremoniał ten wymaga osobnego, obszerniejszego omówienia. 
Dwa zadania wskazał św. Franciszek swoim naśladowcom. Pierwsze- by propagowali zasady ewangeliczne wśród społeczeństwa swieckiego. Jeżeli nastąpiły wypaczenia duchowości franciszkańskiej w niektórych wspólnotach braterskich, to dlatego, że świeckich franciszkanów pozostawiono własnemu losowi. Nie dostrzegano wielkiego potencjału życia duchowego tych ludzi. Bo zawsze trwa aktualność św. Franciszka, mająca swe źródło w trwałym ewangelicznym fundamencie. Franciszkowe powiedzenie: ”Bracia, zacznijmy od nowa służyć Panu, bo nic dotychczas nie uczyniliśmy dobrego” jest zawsze powrotem do Ewangelii.

Z kroniki parafialnej (założonej 15 czerwca 1929r.) dowiadujemy się, ze 18 września 1934r. został założony III- Franciszkański Zakon św. O. Franciszka, zapisało się wówczas 34 członków. Ówczesny ksiądz proboszcz Bolesław Ziemniaki wspólnie z księdzem prefektem Józefem Paszkiewiczem zaprosili z Warszawy O. Conu. wizytatora Henryka Głowackiego, aby przeprowadzić kanonicznie erekcję III- Zakonu Św. O. Franciszka. Opiekunami miejscowej wspólnoty byli księża dekanalni.

Spotkania w każdy wtorek

po Mszy św. o godz. 18.00 

Msza św. w int. Zmarłych tercjarzy i powołań do FZŚ

w III niedzielę każdego m-ca.

Program Spotkania

– Spotkania rozpoczynają się modlitwa
– Koronka do Miłosierdzia Bożego
– Różaniec 
– Na spotkaniach odbywa się Formacja dla członków FZŚ
prowadzi mistrz formacji
– Następnie omawiane są bieżące sprawy Wspolnoty i przekazywane są informacje z Rady Regionu FZŚ.

Działalność

– Modlitwy w int. O.św i Kościoła
– W 1995r FZŚ ufundował figurkę św. Franciszka przy kościele.
– Chorągiew (mniejszą) -w 2003 witraż przedstawiający:
Św. O. Franciszka,
Św. Antoniego,
Św. Maksymiliana.
– Prowadzenie codziennej Koronki do Miłosierdzia Bożego od 1997r.
– Udział w procesjach z racji Świąt Roku Kościelnego
Zakon posiada dużą chorągiew, 
– Adoracja w I piątki miesiąca z udziałem FZŚ w godz. 1500-1745 
– Adoracja w TRIDUM PASCHALNYM- (udział całej wspólnoty)
– Opieka figurami św. na gościńcu przy kościele
– Nawiedzanie chorych członków FZŚ i pomoc.
– Od Wielkiego Jubileuszu 2000 roku są prowadzone Modlitwy ku czci św. Antoniego w kościele.

Różaniec święty jako dar miłości

Nazwa „różaniec” wywodzi się ze średniowiecza. W ówczesnej mentalności świat stworzony traktowano jako księgę o Panu Bogu, a w przyrodzie dopatrywano się rzeczywistości duchowych. Szczególną rolę pełniły kwiaty, które symbolizowały różne cechy. Modlitwy traktowane były jako duchowe kwiaty, a odmawianie różańca porównywano z dawaniem Matce Boskiej róż. Dlatego modlitwę tę nazywano wieńcem z róż, czyli różańcem.

Za ojca różańca świętego uważa się św. Dominika, któremu miała objawić się Matka Najświętsza i przykazać rozpowszechnianie tej modlitwy na całym świecie. Tamten różaniec nie przypominał jednak dzisiejszego. Ostateczny kształt modlitwy różańcowej ustalił się w XV w. dzięki dominikaninowi Alanusowi a la Roche (1428-1475). Ustalił on liczbę 150 „Zdrowaś Maryjo” na wzór 150 psalmów, które podzielił na dziesiątki poprzeplatane modlitwą „Ojcze nasz”. Dla rozpowszechnienia tej modlitwy założył pierwsze bractwo różańcowe.

Modlitwa różańcowa szybko zyskała aprobatę Kościoła i była traktowana jako oręż przeciw wrogom wiary.

Kiedy w dniu 7 października 1571 r., w okolicach Lepanto, starły się siły najeźdźców muzułmańskich z flotą chrześcijańską, a od rezultatu tej bitwy zależała wolność Europy, papież Pius V wezwał wszystkich katolików do modlitwy różańcowej. Po zaciętej, trwającej wiele godzin bitwie, zwycięstwo chrześcijanom przyniosła niespodziewana zmiana wiatru, który uniemożliwił manewry wojskom tureckim. Pius V uczynił 7 października dniem Matki Bożej Różańcowej. Papież Klemens XI, po zwycięstwie nad Turkami pod Belgradem, w roku 1716 rozszerzył to święto na cały Kościół, a w roku 1885 papież Leon XIII polecił odmawiać różaniec przez cały październik i wprowadził do Litanii Loretańskiej wezwanie „Królowo Różańca świętego, módl się za nami”.

W liście apostolskim „Rosarium Virginis Mariae” papież Jan Paweł II napisał „W swej prostocie i głębi pozostaje ona (modlitwa różańcowa) również w obecnym, trzecim tysiącleciu, które dopiero co się zaczęło, modlitwą o wielkim znaczeniu, przynoszącą owoce świętości. Jest ona dobrze osadzona w duchowości chrześcijaństwa, które – po dwóch tysiącach lat – nic nie straciło ze swej pierwotnej świeżości.”

W innym miejscu czytamy: „Jako modlitwa o pokój, różaniec był zawsze modlitwą rodziny i za rodzinę. Niegdyś modlitwa ta była szczególnie droga rodzinom chrześcijańskim i niewątpliwie sprzyjała ich jedności(…). Czymś pięknym i owocnym jest także powierzenie tej modlitwie drogi wzrastania dzieci. Czyż różaniec nie jest drogą życia Chrystusa od poczęcia do śmierci, aż do zmartwychwstania i wejścia do chwały? Coraz trudniej jest dziś rodzicom nadążyć za dziećmi na różnych etapach ich życia. (…) Modlitwa różańcowa za dzieci, a bardziej jeszcze z dziećmi, która wychowuje je już od najmłodszych lat do tego codziennego momentu modlitewnej przerwy całej rodziny, z pewnością nie jest rozwiązaniem wszelkich problemów, ale stanowi pomoc duchową, której nie należy lekceważyć. (…) Patrzę na Was wszystkich, Bracia i Siostry wszelkiego stanu, na Was, rodziny chrześcijańskie, na Was, osoby chore i w podeszłym wieku, na Was młodzi – weźcie znów ufnie do rąk koronkę różańca, odkrywając ją na nowo w świetle Pisma Świętego, w harmonii z liturgią, w kontekście codziennego życia.”

Wszystkich chętnych do chwalenia Maryi poprzez różaniec – zapraszamy!

REGULAMIN ŻYWEGO RÓŻAŃCA

1. Koło Różańca Świętego obejmuje 20 osób, które w pierwszą niedzielę miesiąca na wspólnym spotkaniu wymieniają między sobą tajemnice różańcowe tak, aby co dzień odmawiając jedną dziesiątkę różańca (1 Ojcze nasz…, 10 Zdrowaś Maryjo…, Chwała Ojcu…) rozważać otrzymaną tajemnicę z życia Pana Jezusa i Maryi. W ten sposób dana grupa 20 osób tworzy Żywą Różę, w której każdego dnia członkowie odmawiają cały różaniec
2. Grupie przewodniczy zelator (-ka), który ma listę uczestników, dba o regularną wymianę tajemnic Różańca w grupie, a także przewodniczy spotkaniu Żywej Róży, na którym wymienia się tajemnice i modli się przynajmniej jedną dziesiątka różańca.
3. Zelator (-ka) dba, aby w razie nieobecności kogoś na spotkaniu, przekazać tajemniczkę nieobecnym, a w razie, gdyby ktoś z grupy zrezygnował, zelator troszczy się o znalezienie kogoś na jego miejsce, aby grupa była pełna.
4. Opiekę nad Różami sprawuje Proboszcz, lub Ksiądz Moderator, który jest w stałym kontakcie z zelatorami poszczególnych Róż. Zelator(-ka) powinien przynajmniej raz w miesiącu skonsultować się z księdzem Moderatorem, by omówić bieżące problemy w funkcjonowaniu grupy modlitewnej i zapoznać się z problemami parafii i Kościoła, które trzeba omodlić.
5. Poszczególne Róże w parafii nie działają na zasadzie konkurencji między sobą, ale w jedności i chrześcijańskiej miłości wspierając się wzajemnie i razem podejmują modlitwę np. przy wymianie tajemnic, czy w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu.
6. Róże mają prawo do korzystania z kościoła i pomieszczeń parafialnych w celu zorganizowania swych spotkań, czy to modlitewnych czy dotyczących świętowania (np. opłatek, dzielenie się święconką wielkanocną, imieniny). Mogą prenumerować czasopismo Różaniec, Rycerz Niepokalanej lub inne czasopisma w celu pogłębienia swojego życia duchowego.
7. Tradycja Róż Różańcowych związana jest ściśle z dziełem misji. Róże od początku wspierały misjonarzy na całym świecie głównie modlitwą w intencji misji, a także ofiarami pieniężnymi. Róża może organizować zbiórki pieniężne w ramach swej grupy (w miarę możliwości i za zgodą członków), aby wspierać różne dzieła kościelne. Zelator zachowuje wówczas blankiety wpłat i zeszyt składek do ewentualnego wglądu członków Róży.
8. Jeśli członkowie Róży podjęliby decyzję wspierania misji pieniężnie, to zelator może, co miesiąc zbierać od członków ustaloną kwotę, którą przesyła skarbnik Żywych Róż na Papieskie Dzieło Misyjne lub Misje Franciszkańskie. Jeśli Żywa Róża wysyła miesięcznie, co najmniej 1 złoty od osoby na Papieskie Dzieło Misyjne (wg regulaminu Papieskiego Dzieła Krzewienia Wiary), to zelator otrzymuje darmo dla swej Róży regularnie numer kolorowego dwumiesięcznika Misje Dzisiaj, który zawiera różne informacje o misjach i możliwościach pomocy biednym w krajach misyjnych. Można nawiązać kontakt także z konkretną misją w danym kraju i ją wspomagać na różne sposóby.
9.Koła Różańcowe modlą się w intencji wspólnej, o której informuje zelatorka lub kapłan (w razie nie podania intencji Róże modlą się w intencji misyjnej wyznaczonej przez Papieskie Dzieło Misyjne na dany miesiąc.W podanej intencji wszyscy odmawiają dziesiątkę Różańca przez miesiąc (chyba, że są inne potrzeby).
10. Koła Różańcowe mogą prenumerować czasopisma: Różaniec, Rycerz Niepokalanej lub inne czasopisma katolickie w celu pogłębienia swojego życia duchowego.
11. Koła Róż Różańcowych w parafii mają swój sztandar używany w czasie uroczystości parafialnych i w procesjach oraz różaniec procesyjny. Róże mają swój poczet sztandarowy (trzy osoby) do noszenia sztandaru. Zelatorzy rok rocznie proponują swoich kandydatów do pocztu sztandarowego.

Historia Żywego Różańca     

przy parafii Świętej Trójcy w Błoniu

Na podstawie jasnogórskich rejestrów ustalono, że w latach 1398– 1642 na Jasną Górę przybywały kompanie pod przewodnictwem Bractw Różańcowych: z Warszawy, Wrociszewa, Tarczyna i Błonia.

Publikacja p. Stanisława Zakrzewskiego ,,Droga Częstochowska  albo kazania  podróżne o Najświętszej Pannie Maryey przy kompaniji Błońskiej Bractwa Różańcowego, które istniało w parafii Świętej Trójcy Błoniu”. Wydane w Poznaniu 1623r. dzieło to zostało uznane za pierwszy przewodnik z opisem zwyczajów na szlaku pielgrzymowania z Mazowsza do Częstochowy.

Z kroniki parafialnej 1929r. dowiadujemy się, że ówczesny ksiądz Proboszcz Bogdan Ziembicki pisze, że w parafii istnieje Bractwo Różańcowe.

W 1936r. Parafię Rzymsko-Katolicką Św. Trójcy obejmuje ks. Proboszcz Stefan Antosiewicz.

8 grudnia 1938r. w Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej zostaje erygowane Bractwo Różańcowe Rodzin.

W latach 1938 – 1963r. do Różańca Rodzin wpisało się 869 członków.

Spotkania Kół Żywego Różańca na wsiach i w mieście Błoniu odbywały się w  domach.

W latach 1979 – 1992r. opiekunem Żywego Różańca przy parafii Św. Trójcy w Błoniu był Ks. Proboszcz Zdzisław Kniołek .

W latach 1992r. do 2007r. opiekunem Żywego Różańca był ksiądz Proboszcz Jan Wolski

1996r.

W Błoniu zostaje erygowana nowa Parafia p.w. Narodzenia Pańskiego.

Z parafii św. Trójcy z  Żywego Różańca odchodzą :

Koło z ul. Lesznoskiej, Koło z ul. Sochaczewskiej oraz członkowie, którzy są parafianami z Narodzenia Pańskiego. Listy członków zostały przesłane na ręce ks. Proboszcza Leszka Brulińskiego oraz dodatkowa lista należących i zamieszkałych w parafii p.w. Narodzenia Pańskiego

O7. 10. 2007r.

Moderatorem Żywego Różańca w Parafii Świętej  Trójcy w Błoniu jest ksiądz proboszcz.

Spotkania członków Żywego Różańca odbywają się w każdą pierwszą sobotę miesiąca. Rozpoczynają się Mszą Świętą o godz. 7.30 w intencji zmarłych członków Żywego Różańca, po której następuje wystawienie Najświętszego Sakramentu z nabożeństwem do Matki Bożej. Po Mszy Świętej kontynuacja spotkania ma miejsce w Kaplicy pod przewodnictwem księdza Proboszcza. Wspólna modlitwa, konferencje, formacja różańcowa i wymiana tajemnic różańcowych towarzyszy wspólnemu spotkaniu.

W każdy I-czwartek miesiąca po Mszy św. wieczornej swoje spotkania formacyjne w sali Domu Parafialnego mają Panowie z Męskich KZR wraz z księdzem Proboszczem.

W naszej parafii istnieją następujące Koła Żywego Różańca

1. Róża św. Józefa
2. Róża św. Faustyny
3. Róża Niepokalanego Poczęcia NMP
4. Róża Matki Bożej Częstochowskiej           Koła żeńskie
    
5. Róża św. Jana Pawła II  
6. Róża św. Maksymiliana Marii Kolbego     Koła męskie
    
7. Róża św. Joanny Beretta Mola       
8. Róża św. Stanisława Kostki
9. Róża św. Dominika Savio                               Koła dziecięce